หน้าแรก  |   เกี่ยวกับองค์กร  |   ติดต่อเรา  |   แผนผังเว็บ 21 มิถุนายน 2562 
ชื่อ :
รหัสผ่าน :
:::     อิสลาม       :       ศาสดา     :     อะฮฺลุลบัยตฺ     :     คุณค่าด้านศีลธรรม     :     สังคม ครอบครัว     :     ขุมทรัพย์แห่งปัญญา     :     อิมามียะฮ์ เจอร์นัล     :     กิจกรรม     :     มัลติมีเดีย     :::
สังคม ครอบครัว
Send to friends Print this page

ฮิญาบ... ทางเลือกของฉัน

ตอนที่ฉันเริ่มสวมฮิญาบ ฉันรู้ว่าบางคนอาจมีปัญหากับการยอมรับมัน แต่ที่ฉันไม่รู้คือฉันจะได้เรียนรู้ในการยอมรับว่ามันคือตัวตนของฉันด้วย

"เฮ้ ฉันอยากจะถามอะไรเธอสักอย่างมาตั้งนานแล้ว เธอคือริซวาน่าจากชั้นม.4 ใช่มั้ย?" ปรียาถามฉันขณะที่ฉันกำลังจะไปห้องเรียนภาษาฝรั่งเศสหลังจากจบคาบหนึ่ง

ตอนนี้เป็นเทอมที่ 2 ของชั้น ม.5 แล้ว ฉันกับปรียาไม่ได้เจอกันมาตั้งแต่ฤดูร้อนปีที่แล้ว เขาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งของฉันตอนอยู่ ม.4 เพราะเขานั่งข้างๆ ฉันในห้องเรียนภาษาอังกฤษ

"ฉันเองแหละปรียา ฉันไม่รู้ว่าเธอลืมฉันได้ง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไง ฉันยังจำเธอได้อยู่เลย" ฉันยิ้ม

"จริงๆ นะ ฉันจำเธอไม่ได้เลยสักนิด ฉันคิดว่ามันคงจะเป็นเพราะฮิญาบนั่น สาบานได้เลยว่าเธอดูแปลกไปมาก" เขาพูดพลางหัวเราะ

ปรียาไม่ใช่เพื่อนคนเดียวของฉันที่จำฉันไม่ได้หลังจากที่ฉันเริ่มสวมฮิญาบเมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว ตอนที่ฉันเพิ่งอายุ 16 ปี

สำหรับฉัน ฮิญาบไม่ใช่แค่ผ้าผืนเดียวที่คลุมผมของฉัน มันเป็นสัญลักษณ์ที่มองเห็นชัดเจนที่สุดว่าฉันเป็นมุสลิมคนหนึ่ง เหตุผลหนึ่งที่ผู้หญิงมุสลิมสวมฮิญาบคือเพื่อปกป้องตัวเองจากความสนใจที่ไม่น่าต้องการจากพวกผู้ชาย

และมันเป็นทางเลือกของฉันที่จะสวมมัน

มันรบกวนจิตใจฉันอยู่ที่คนคิดว่าฉันแตกต่างไปที่ตอนนี้ฉันคลุมฮิญาบ ใช่ละว่ามันเปลี่ยนภาพลักษณ์ของฉันไปบ้าง ฉันคลุมผมของฉันและมันทำให้ฉันดูเหมือนอายุ 12 แทนที่จะเป็น 17 ปี

แต่การให้ความสนใจกับภาพลักษณ์ของฉันมากกว่าวัฒนธรรมของฉันมันจะเป็นการไม่เคารพต่อเกียรติในการคลุมฮิญาบ

ดังนั้น เมื่อเพื่อนของฉันไม่ยอมรับฉัน และทำฉายาล้อเลียนเช่น "พวกคลุมฮิญาบ" ฉันรู้สึกเจ็บปวดจริงๆ

ยกตัวอย่างเช่น เมื่อเดือนธันวาคมปีที่แล้ว ฉันและเพื่อนๆ ไปรวมตัวกันที่ศูนย์กลางชุมชนเพื่อลงชื่อในกระดาษเพื่อการแสดงความสามารถพิเศษประจำปีที่กำลังจะถึง ปกติเราจะทำการแสดงด้วยกัน แค่คราวนี้มันแตกต่างออกไป

ฉันอยู่ที่ปลายสุดของแถว และเมื่อเพื่อนๆ ของฉันลงชื่อใกล้จะหมดทุกคนแล้ว เพื่อนคนหนึ่งก็บอกฉันว่า "ริซ เธอจะไม่ทำการแสดงอะไรอีกแล้วใช่ไหม? โดยเฉพาะตอนนี้ที่เธอเป็นพวกคลุมฮิญาบไปแล้ว"

เสียงหัวเราะดังขึ้นหลังคำพูดของเขา มันทำให้หมดกำลังใจและผิดหวัง เพราะฉันอยากจะมีส่วนร่วมในการแสดงนั้น

ภาพลักษณ์ของพวกคลุมฮิญาบคือการเป็นคนที่วางตัวไม่เหมาะสมและแปลกแยกในสังคม แต่การสวมฮิญาบไม่ได้ห้ามฉันจากการเล่นสนุกและไม่ได้เปลี่ยนการทำงานอดิเรกของฉัน

แต่โชคร้ายที่ฉันเป็นคนใส่ใจกับสิ่งที่คนอื่นพูดกับฉัน และฉันเป็นค่อนที่อ่อนไหว ดังนั้นฉันจึงไม่แสดงอะไรเพราะฉันไม่ต้องการเสี่ยงกับการแสดงความคิดเห็นแบบนั้นอีก

คนอื่นๆ ปฏิบัติกับฉันแตกต่างออกไปหลังจากที่ฉันเริ่มสวมฮิญาบ ถึงแม้ฉันจะยังทำตัวเป็นมิตร รักสนุกและมีน้ำใจ แต่ฉันไม่เข้าใจฉายาล้อเลียนที่ว่า "พวกคลุมฮิญาบ" ว่าจริงๆ แล้วมันหมายความว่าอะไร?

ถึงแม้เพื่อนของฉันจะคิดว่าฉันเปลี่ยนไป แต่ฉันก็พยายามทำตัวให้สดใสร่าเริง และรับรองกับตัวเองว่าฉันจะต้องผ่านพ้นความรู้สึกนี้ไปได้ แต่ฉันกลับรู้สึกแย่ลงทุกวัน

วงเพื่อนของฉันแคบลงอย่างน่าประหลาดใจจนเหลือเพียงเพื่อนมุสลิมเท่านั้น ฉันไม่มีกำลังใจพอที่จะเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาหรือกิจกรรมพิเศษอะไร ฉันว่าคนอื่นจะแสดงความคิดเห็นแปลกประหลาดมากไปกว่านั้นเกี่ยวกับตัวฉันแล้วฉันจะรู้สึกเหลือตัวคนเดียว

ในที่สุด ฉันเล่าให้แม่ฟังเกี่ยวกับความรู้สึกของฉัน

แม่บอกว่า ฉันควรจะพยายามองให้เห็นด้านบวกของสถานการณ์นี้ ฉันควรเผชิญหน้ากับเพื่อนๆ และบอกพวกเขาว่าข้อสมมุติฐานของพวกเขานั้นไม่ถูกต้อง และแม่ถามฉันว่า การที่เราดูแตกต่างไปมันผิดตรงไหน?

"หนูไม่คิดว่าหนูควรจะมีความมั่นใจในตัวเองให้มากกว่านี้หรือ? การเป็นพวกคลุมฮิญาบเป็นสิ่งที่หนูควรจะภาคภูมิใจ ถ้านั่นคือสิ่งที่คนอื่นเขาอยากจะเรียกหนู ก็ปล่อยให้เขาเรียกไป พยายามเป็นคนมองโลกในแง่ดีให้มากขึ้น ยอมรับสิ่งต่างๆ ให้ง่ายแทนที่จะไปโกรธเคือง"

แม่พูดถูก แม่ทำให้ฉันคิดได้ว่าฉันไม่ควรประเมินตัวเองต่ำไป และฉันควรมีความมั่นใจมากกว่านี้ในภาพลักษณ์ของฉัน

ฉันไม่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับใคร แต่ถ้าใครถามฉันเกี่ยวกับฮิญาบของฉัน ฉันก็จะอธิบายว่าทำไมฉันจึงสวมมัน ฉันคิดว่ามันไม่ใช่ปัญหาใหญ่ และที่จริงแล้ว การได้เห็นฉันสวมฮิญาบด้วยความภาคภูมิใจ กลับเป็นแรงบันดาลใจให้เพื่อนๆ ของฉันบางคนสวมฮิญาบด้วยเช่นกัน

ตั้งแต่นั้นมา เพื่อนๆ ของฉันที่คลุมฮิญาบได้จัดตั้งคณะกรรมการชมรมนักเรียนมุสลิมขึ้นมา พวกเขาจัดให้มีการนมาซร่วมกันทุกวันศุกร์ เชิญแขกพิเศษมาพูดให้ความรู้เกี่ยวกับอิสลาม วางแผนจัดงานวันอีด และฉายวิดีโอทุกสัปดาห์

พวกเขาตอบคำถามและอธิบายเกี่ยวกับอิสลาม ในฐานะสมาชิกที่กระตือรือร้นคนหนึ่ง ฉันรู้สึกดีที่ได้พบปะกับวัยรุ่นคนอื่นๆ และสนทนาโต้ตอบเกี่ยวกับสาสนาของเราและความรักต่ออัลลอฮ์

เมื่อการแข่งขันกีฬาของโรงเรียนเริ่มต้นขึ้น ฉันร่วมแข่งในทีมฟุตบอลและเทนนิส ฮิญาบของฉันไม่เป็นอุปสรรคแต่อย่างใด มีมุสลิมหลายคนเล่นในทีมฟุตบอลของเรา และผู้เล่นทักทายฉันอย่างมีความสุข เพื่อนในกลุ่มเทนนิสสอนเทคนิคการเล่นที่มีประโยชน์และให้กำลังใจฉันตลอดการแข่งขัน ไม้ตีเทนนิสหนักๆ สร้างความหนักใจให้ฉันมากกว่าอย่างอื่น

สิ่งที่ดีที่สุดก็คือ ไม่มีใครเรียกฉันว่า "พวกคลุมฮิญาบ" อีกต่อไป มันเป็นฉายาที่ไม่มีความหมายอะไรที่ทำให้ฉันสงสัยการตัดสินใจสวมสัญลักษณ์แห่งความศรัทธาและความอ่อนน้อมถ่อมตนของฉัน

ถึงแม้มันจะติดอยู่อย่างเหนียวแน่นบนความเชื่อของฉัน แต่ประสบการณ์ได้พิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้วว่า การสวมฮิญาบของฉันและการเปลี่ยนความคิดในแง่ร้ายของคนอื่นได้ มันทำให้ฉันรู้สึกสง่างาม และฉันจะสวมมันต่อไปด้วยความภาคภูมิใจ



โดย : ซัยยิดะฮ์ ริซวาน่า นูดี

 

 


ลิงค์อื่นๆ :
  เลี้ยงลูกยังไงไม่ให้ติดทีวี
  พ่อสอนลูกชายเรื่องกัรบาลา
  เข้าใจวัยรุ่น
  สิ่งที่พ่อแม่ทุกคนควรทราบ
  สอนลูกในทางที่เขาควรจะเดิน
  การอบรมบุตรตามแบบอย่างท่านหญิงฟาติมะฮ์ (อ)
  โรคตายเฉียบพลันในเด็กที่พ่อแม่ควรใส่ใจ
  10 อาหารอันตราย ที่คนสมัยนี้ชอบกิน
  แม่สอนลูกชาย เรื่องหญิงชั่ว
  พ่อสอนลูกเรื่องพระผู้สร้าง

Strict Standards: Non-static method Answers_html::show() should not be called statically in /home/ahlulb/public_html/include/discuss.php on line 299
แสดงความคิดเห็น

 

กุรอาน – ซุนนะฮ์
  กุรอาน
  ซุนนะฮ์
โลกอิสลาม
  ประเทศอิสลาม
  นักวิชาการมุสลิม
  อิมามมะฮ์ดี (อ.)
  ดุอาอ์ ซิยาเราะฮ์
โครงการ
  ช่วยเหลือ Helping Hands
  การศึกษา Education
  ชีวิตสมบูรณ์ Wholistic Life
  การส่งเสริม Public Promotion
ห้องสมุด
  กวีธรรม
  แนะนำหนังสือ
สนับสนุนองค์กร
  สินค้าองกรค์
  สินค้าโครงการ
  มีส่วนร่วมกับเรา
  บริจาค
 
Copyrights© 2009 www.ahlulbait.org All Rights Reserved.