ขุมทรัพย์แห่งปัญญา : รักแท้ที่แสนหวาน

รักแท้ที่แสนหวาน


แรกเริ่มเดิมทีนั้น ครอบครัวของหญิงสาวได้ห้ามเธอไม่ให้พบกับชายคนนี้อย่างเข้มงวด โดยบอกว่าต้องดูถึงภูมิหลังของครอบครัว และเธอจะต้องทนทุกข์ไปตลอดชีวิตถ้าอยู่กับเขา

ด้วยความกดดันจากครอบครัวนี้เอง ทำให้ทั้งคู่ทะเลาะกันบ่อยมาก ถึงแม้หญิงสาวจะรักชายหนุ่มอย่างลึกซึ้ง แต่เธอมักจะถามเขาเสมอว่า "คุณรักฉันมากแค่ไหน?"

ชายหนุ่มคนนี้พูดไม่เก่ง จึงมักทำให้หญิงสาวผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้และด้วยความกดดันจากครอบครัว หญิงสาวจึงมักจะเอาความโมโหมาลงที่เขา ฝ่ายชายหนุ่มก็ได้แต่อดทนด้วยความนิ่งเงียบ

หลังจากผ่านไปได้สองปี ชายหนุ่มสำเร็จการศึกษาและตัดสินใจจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ก่อนออกเดินทาง เขาได้ขอเธอแต่งงาน "ผมเป็นคนพูดไม่เก่ง แต่ทั้งหมดที่ผมรู้ก็คือ ผมรักคุณ ถ้าคุณจะอนุญาต ผมจะขอดูแลคุณไปจนตลอดชีวิตของผม ส่วนเรื่องครอบครัวของคุณนั้น ผมจะพยายามพูดกับพวกเขาให้ดีที่สุด คุณจะแต่งงานกับผมไหม?"

หญิงสาวตกลง และด้วยความตั้งใจจริงของชายหนุ่ม ในที่สุดครอบครัวของเธอก็ยอมแพ้และตกลงให้พวกเขาแต่งงานกัน ดังนั้นก่อนที่เขาจะออกเดินทาง พวกเขาจึงได้หมั้นหมายกัน

หญิงสาวได้ออกไปสู่สังคมการทำงาน ในขณะที่ชายหนุ่มอยู่ต่างประเทศเพื่อศึกษาต่อ พวกเขาถ่ายทอดความรักถึงกันโดยผ่านทางอีเมล์และโทรศัพท์ ถึงแม้ว่ามันจะยากลำบาก แต่พวกเขาก็ไม่เคยคิดจะยอมแพ้

วันหนึ่ง ขณะที่หญิงสาวกำลังเดินทางไปทำงาน เธอถูกรถที่เสียการควบคุมชนจนสลบไป เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาก็พบพ่อแม่อยู่ที่ข้างเตียง เธอจึงได้รู้ว่าเธอบาดเจ็บสาหัส เมื่อเห็นแม่ร้องไห้ เธออยากจะปลอบโยน แต่สิ่งที่เธอสามารถทำให้ออกมาจากปาก ของเธอได้ก็มีเพียงแค่ลมเท่านั้น เธอไม่มีเสียงพูด...

คุณหมอบอกว่าแรงกระแทกที่สมองของเธอทำให้เธอสูญเสียเสียงไป

เธอร้องไห้ขณะรับฟังคำปลอบโยนของพ่อแม่ แต่ไม่มีเสียงใดๆ ออกมาจากเธอ ระหว่างที่พักอยู่ในโรงพยายาล มีเพียงการร้องไห้เงียบๆ เท่านั้นที่เป็นเพื่อนของเธอ เมื่อกลับมาถึงบ้าน ทุกอย่างก็ดูจะเป็นเหมือนเดิม นอกจากเสียงโทรศัพท์ที่ทิ่มแทงหัวใจของเธอทุกครั้งที่มันดังขึ้น

เธอไม่ต้องการให้ชายหนุ่มรู้ และไม่ต้องการเป็นภาระของเขา เธอเขียนจดหมายบอกกับเขาว่าเธอไม่อยากจะคอยอีกต่อไปแล้ว พร้อมกันนั้นเธอได้ส่งแหวนคืนให้เขาด้วย ชายหนุ่มส่งจดหมายตอบมานับร้อยครั้งและโทรศัพท์มานับไม่ถ้วน สิ่งที่หญิงสาวสามารถทำได้นอกเหนือจากการร้องไห้ก็คือการร้องไห้เท่านั้น... พ่อแม่ของเธอตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่อื่น ด้วยความหวังที่ว่าเธอจะค่อยๆ ลืมทุกสิ่งทุกอย่างและมีความสุขได้อีกครั้ง

ด้วยสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ หญิงสาวเรียนการใช้ภาษาใบ้และเริ่มต้นชีวิตใหม่

เธอบอกตัวเองทุกวันว่าเธอจะต้องลืมชายหนุ่มให้ได้ วันหนึ่ง เพื่อนของเธอมาหาและบอกว่าเขากลับมาแล้ว เธอขอร้องเพื่อนคนนั้นว่าอย่าให้เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับ ตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่มีข่าวคราวใดจากเขาอีกเลย

หนึ่งปีผ่านไป และเพื่อนของเธอกลับมาอีกครั้งพร้อมกับซองใส่บัตรเชิญงานแต่งงานของชายหนุ่ม หญิงสาวหัวใจแตกสลาย เมื่อเปิดซองออกดู เธอได้เห็นชื่อของเธอในบัตรเชิญนั้น และเมื่อเธอจะถามเพื่อนของเธอว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็ได้เห็นชายหนุ่มยืนอยู่เบื้องหน้าของเธอ...

เขาใช้ภาษาใบบอกกับเธอว่า "ผมเรียนภาษาใบ้อยู่หนึ่งปี เพื่อจะบอกให้คุณรู้ว่าผมยังไม่ลืมสัญญาของเรา ขอให้ผมได้มีโอกาสเป็นเสียงของคุณเถิดนะ ผมรักคุณ" พร้อมกันนั้น เขาสวมแหวนหมั้นคืนให้กับนิ้วของเธอ ในที่สุดหญิงสาวก็ยิ้มได้...

จงถือว่าทุกความสัมพันธ์เป็นเสมือนสัมพันธ์ครั้งสุดท้าย แล้วคุณจะรู้จักการให้

จงถือว่าทุกชั่วขณะเป็นเสมือนวันสุดท้าย แล้วคุณจะรู้จักการหวงแหน

จงหวงแหนสิ่งที่คุณมีอยู่ในขณะนี้ มิฉะนั้นวันหนึ่งคุณอาจจะต้องเสียใจ เมื่อคุณไม่มีสิ่งนั้นแล้ว...

Source: tebyan.net

 

พิมพ์จาก : http://www.ahlulbait.org/main/content.php?category=10&id=142
วันที่ : 20 เมษายน 2562
http://www.ahlulbait.org