ขุมทรัพย์แห่งปัญญา : ถังใบร้าว

ถังใบร้าว

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายคนหนึ่งทำงานเป็นคนขนน้ำที่บ้านเศรษฐีหลังหนึ่ง เขามีถังน้ำใบใหญ่สองใบเอาไว้ใช้ในการขนน้ำ ถังใบหนึ่งสมบูรณ์แบบไม่มีรอยร้าวใดๆ เลยในขณะที่อีกใบหนึ่งมีรอยร้าว เขาจะขนน้ำได้เต็มถังจากลำธารไปจนถึงบ้านของเศรษฐีด้วยถังใบที่สมบูรณ์ ในขณะที่ถังอีกใบร้าวเมื่อไปถึงบ้านจะเหลือน้ำอยู่ในถังเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น

ชายคนนี้ขนน้ำจากลำธารไปยังบ้านเศรษฐีวันละหลายรอบ และแต่ละรอบเขาจะขนน้ำได้เพียงหนึ่งถังครึ่งเท่านั้น ตลอดระยะเวลาที่เขาขนน้ำอยู่ทุกวันสองปีเต็ม

แน่นอนว่าสิ่งนี้ทำให้ถังที่ไม่มีรอยรั่วภาคภูมิใจมากกับความสำเร็จของมัน เพราะมันสมบูรณ์แบบไม่มีที่ติใดๆ แต่ถังที่มีรอยรั่วนั้นเกิดความละอายใจในความไม่สมบูรณ์พร้อมของมัน และเสียใจที่มันทำงานสำเร็จเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น

หลังจากสองปีแห่งความล้มเหลว มันได้พูดกับคนขนน้ำในวันหนึ่งที่ริมลำธารว่า "ฉันรู้สึกละอายใจในตัวของฉัน และฉันอยากจะขอโทษท่าน"

"ขอโทษเรื่องอะไร?" คนขนน้ำถาม "เจ้าละอายใจเรื่องอะไร?

"ก็ตลอดระยะเวลาสองปีที่ผ่านมานี้ ฉันขนน้ำได้เพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้นเพราะมีรอยร้าวบนตัวฉัน ทำให้น้ำรั่วระหว่างทางกลับไปบ้านเจ้านายของท่าน เพราะความบกพร่องของฉันเองทำให้ท่านไม่ได้ผลงานเต็มจากความพยายามของท่าน" ถังน้ำพูด

คนขนน้ำรู้สึกสงสารถังร้าวใบนั้น และด้วยความสงสารเขาจึงกล่าวว่า "เวลาที่เรากลับไปที่บ้าน ฉันอยากให้เจ้าสังเกตดูดอกไม้สวยงามตลอดริมทางเอาไว้"

ระหว่างทาง ถังร้าวได้สังเกตมองดูดอกไม้ป่าสวยงามที่อยู่ริมทางทำให้มันชื่นใจขึ้นบ้าง แต่เมื่อสุดทาง มันก็ยังคงรู้สึกไม่ดีอยู่เพราะน้ำได้รั่วออกไปจากมันครึ่งหนึ่งเหมือนเดิม มันจึงกล่าวขอโทษต่อคนขนน้ำอีกครั้ง

คนขนน้ำพูดกับถังร้าวใบนั้นว่า "เจ้าสังเกตเห็นไหมว่ามีดอกไม้อยู่ริมทางเดินทางฝั่งของเจ้าเท่านั้น แต่อีกฝั่งหนึ่งไม่มี?"

ถังร้าวนิ่งฟัง คนขนน้ำจึงพูดต่อไปว่า

"ฉันรู้ดีเกี่ยวกับข้อบกพร่องของเจ้า แต่ฉันก็หาประโยชน์จากข้อบกพร่องนั้น ฉันได้ปลูกดอกไม้ไว้ริมทางเดินทางฝั่งของเจ้า และเมื่อเราเดินกลับจากลำธาร เจ้าก็ได้รดน้ำให้ดอกไม้พวกนี้ทุกวัน สองปีมานี้ฉันจึงได้เก็บดอกไม้สวยๆ เหล่านั้นไปประดับโต๊ะของเจ้านายได้ ถ้าไม่มีเจ้าแบบที่เจ้าเป็นอยู่นี้ เขาก็คงจะไม่มีดอกไม้สวยๆ เหล่านี้มาเพิ่มความงามให้บ้านของเขาหรอก"

 

คติจากเรื่องนี้ : เราทุกคนล้วนมีข้อบกพร่องของตัวเอง แต่ด้วยรอยร้าวและข้อบกพร่องของเราแต่ละคนนี้ทำให้เราใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างน่าสนใจ เราต้องยอมรับกันและกันไปตามสิ่งที่แต่ละคนเป็นและมองหาสิ่งที่ดีในตัวเขาเหล่านั้น

 

 

Source : ezsoftech.com


พิมพ์จาก : http://www.ahlulbait.org/main/content.php?category=10&id=1469
วันที่ : 23 สิงหาคม 2562
http://www.ahlulbait.org