ขุมทรัพย์แห่งปัญญา : การให้เวลาวัดระดับความรัก

 

การให้เวลาวัดระดับความรัก

 

      สิ่งที่มีความสำคัญมากที่สุดสามารถวัดได้จากการใช้เวลาไปกับสิ่งนั้นมากแค่ไหน และหากต้องการรู้ว่าคนๆหนึ่งให้ความสำคัญกับสิ่งไหนมากที่สุดก็ให้ดูที่วิธีการใช้เวลาของเขา เวลาเป็นของขวัญอันล้ำค่าเพราะท่านได้มันมาเพียงจำนวนหนึ่ง ซึ่งสามารถใช้มันเพื่อทุกสิ่งที่ต้องการ แต่เวลาไม่สามารถเพิ่มจำนวนขึ้นได้  เมื่อให้เวลากับใครเท่ากับได้ให้ความสุขกับชีวิตของเขาซึ่งไม่สามารถนำมันกลับมาได้

         เวลาคือชีวิต นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเวลาจึงเป็นของขวัญอันล้ำค่าที่สามารถให้ผู้อื่นได้ และไม่มีของขวัญชิ้นใดที่สามารถนำมาทดแทนได้ หากจะกล่าวว่าความสัมพันธ์คือสิ่งสำคัญ มันจะยังไม่เพียงพอจนกว่าจะพิสูจน์ความสัมพันธ์นั้นด้วยการใช้เวลา หรือการบอกรักแค่คำพูดเพียงอย่างเดียวดูเป็นสิ่งไร้ค่าเพราะใครก็พูดคำนั้นได้แม้ไม่เป็นความจริง ความรักไม่ใช่เพียงถ้อยคำหากต้องแสดงออกมาด้วยการกระทำ และการสร้างความสัมพันธ์ต้องใช้เวลาและความพยายาม ดังนั้นวิธีเดียวที่จะสะกดคำว่ารักได้ คือ "เวลา"

           แก่นแท้ของความรักไม่ใช่สิ่งที่เราคิด ทำ จัดเตรียม หรือ จัดหาให้กับคนอื่น หากมันอยู่ที่เราจะเสียสละตัวเองเพื่อคนที่รักได้มากแค่ไหน ผู้ชายส่วนมากไม่เข้าใจสิ่งนี้ หลายคนบอกว่า “ผมไม่เข้าใจภรรยาและลูกๆเลย ฉันสรรหามาให้ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แล้วพวกเขายังต้องการอะไรจากผมอีก” คำตอบก็คือ พวกเขาต้องการท่าน สายตาของท่าน หูของท่าน เวลาของท่าน ความสนใจจากท่าน ตัวตนของท่าน และโดยเฉพาะเวลาเพราะไม่มีใครหรืออะไรจะมาทดแทนได้ คนส่วนมากเข้าใจผิดในเรื่องความรักว่าเป็นการตรากตรำทำเพื่อคนที่เขารัก ไม่ว่าจะเป็น การจัดเตรียมปัจจัยยังชีพ การให้สิ่งของ การให้คนที่เขารักได้อยู่อย่างสุขสบาย แต่หารู้ไม่ว่าบางอย่างได้ขาดหายไปจากพวกเขา

           มีลูกๆหลายคนที่จ่ายเงินเพื่อให้พ่อแม่ไปอยู่ในบ้านพักคนชรา โดยคิดว่าเป็นสถานที่ที่มีทุกอย่างพร้อม มีความสุข มีเพี่อน สบายไม่ต้องทำอะไรเลย  แต่ความจริงถ้าได้มองเข้าไปลึกๆในสายตาของคนเหล่านั้น จะเห็นถึงความเหงาอ้างว้าง ปรารถนาความรักและการได้อยู่กับคนที่เขารัก ไม่ว่าจะเป็นลูก หรือญาติพี่น้อง พวกเขาไม่ได้ต้องการเงินหรือความสะดวกสบายมากไปกว่าเวลาอันมีค่าที่เขาได้อยู่กับคนที่เขารักแต่หลายคนกลับเข้าใจผิดว่านั่นคือความรักที่มีต่อพวกเขา

            ความรักคือ ทรัพย์สมบัตินิรันดรซึ่งไม่มีวันสูญสิ้นไป ไม่ใช่เงินทองหรือความสำเร็จที่มีผลในการเป็นอยู่บนโลกนี้ แต่การปฏิบัติที่มีต่อผู้อื่นต่างหากที่มีผลทั้งในโลกนี้และโลกหน้า เพราะ “สิ่งสำคัญไม่ใช่สิ่งที่คุณทำ หากมันคือความรักที่คุณได้ทุ่มเทต่างหาก”  ก่อนจะสิ้นลมหายใจสุดท้าย ไม่เคยเห็นมีใครพูดว่า “เอาใบปริญญามาให้หน่อย ฉันจะขอดูเป็นครั้งสุดท้าย” “เอาบัญชีธนาคาร เอาโน่น นี่ มาให้ดูหน่อย” “ เอาเงินมานับให้ดูหน่อย” “โฉนดที่ดิน หรือ ผลงาน” เพราะเมื่อถึงเวลาสุดท้ายของชีวิต ผู้คนไม่สนใจสิ่งของบนโลกนี้อีกต่อไป เมื่อถึงเวลาสุดท้ายพวกเขาตระหนักดีว่า ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนที่รัก อย่ารอจนถึงวันที่ต้องนอนบนเตียง เพราะถึงเวลานั้นจะรู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านมา และเสียใจที่ไม่ได้ใช้เวลากับคนที่รัก

            เช่นเดียวกับเวลาที่เราจากกัน ไม่มีใครพูดถึงเรื่องอื่นนอกจากเวลาที่เขาได้ใช้กับคนนั้น แสดงให้เห็นว่าเวลาคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของทุกคน ของขวัญแห่งความรักที่คนปรารถนาที่สุด ไม่ใช่เพชรพลอย ดอกกุหลาบ หรือ เสื้อผ้าราคาแพง แต่มันคือความสนใจจากคนที่รัก ความรักคือการสนใจไปที่คนอื่นจนลืมมองที่ความต้องการของตัวเอง ท่านสามารถให้โดยปราศจากความรัก แต่ไม่สามารถรักโดยปราศจากการให้ได้

             ความรักคือ การยอมเสียสละ การงาน เงินทอง เวลา สิ่งต่างๆเพื่อผลประโยชน์ของคนอื่นโดยเฉพาะ และเวลาที่ดีที่สุดในการแสดงความรักคือตอนนี้ เวลาเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และไม่สามารถย้อนกลับได้ ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะยังมีชีวิตอยู่เพื่อแสดงความรักต่อผู้อื่นหรือเปล่า ความรักจะคงอยู่ตลอดไป สิ่งอื่นๆเป็นเพียงอนิจจัง วันหนึ่งก็ต้องสูญเสียมันไป ไม่มีการแสดงความรักใดดีเท่ากับ การให้เวลา ฉนั้น จงให้เวลากับคนที่คุณรัก

โดย  มัรยัมกุบรอ

พิสูจน์อักษร /by Jj

พิมพ์จาก : http://www.ahlulbait.org/main/content.php?category=10&id=1685
วันที่ : 21 พฤศจิกายน 2562
http://www.ahlulbait.org