กวีธรรม : ....รอคอย..รอยเธอ....

 

....รอคอย..รอยเธอ....

 

...เริดร้างห่างล้ำคำนึงนึก
เปลี่ยวเปล่ารู้สึกรำลึกถึง
เหมือนดังใกล้ชิดสนิทตรึง
ประหนึ่งเคียงข้างมิห่างไกล

ดั่งสายลมเชยระเหยร้อน
ระยิบอ่อนอรุณละมุนไข
เช่นฟากฟ้าครามงามละไม
ถึงไกลก็ใกล้ในสายตา

เก็บกอบชีวิตแรงคิดถึง
เพื่อพร่ำคำหนึ่งปรารถนา
งำประกายเพริศแพร้วในแววตา
ยามสบนัยนาประสานเธอ

สงวนจากถ้อยคำพร่ำเพรื่อ
เหลือเฟือหวานคำจะพร่ำเพ้อ
วันใด?หรือหากไม่พบเจอ
จะเฉลยเสนอให้ใครฟัง?

เกี่ยวกาลอนาคตปรากฏพักตร์
ด้วยรอยร่องสลักแต่หนหลัง
พบกันฉันมิหรูดูแย่จัง
หวังเธอยัง รู้จัก และทักทาย

ไร้เธอเท้าฉันมิผันย่าง
มิดมืดหนทางสูญสลาย
คิดถึงยังซึ้งเจิดกำจาย
หากคู่เคียงกายมลายตรอม

ตัวฉันนั้นเธอประกาศิต
บงการลิขิตสฤษดิ์หอม
ชีวิตวิญญาณรอ อดออม
ฉันถนอม..พร้อมพลี วันมีเธอ
.................ฯฯ.................
กวีธรรม

 

พิมพ์จาก : http://www.ahlulbait.org/main/content.php?category=53&id=1696
วันที่ : 20 เมษายน 2562
http://www.ahlulbait.org